Katarzyna Wierzbicka, znana Wam już zapewne z humorystycznej serii urban fantasy „Między światami”, tym razem stawia na mroczniejszą fantastykę w tym samym uniwersum, zabierając nas do drugiej połowy XVIII wieku. Jej nowy cykl „Dni sądu” otwiera powieść zatytułowana „Proces”, w której na scenę wkracza ambitna rodzina Sawickich.
„Niebo ze stali” Roberta M. Wegnera to pierwsza pełnoprawna powieść w serii „Opowieści z meekhańskiego pogranicza” kontynuująca opowieść o bohaterach, których poznaliśmy w zbiorach opowiadań „Północ–Południe” i „Wschód–Zachód”. Widać w niej, że autor ma szerszy pomysł na świat Meekhanu, jak i na wyzwania, które stawia przed stworzonymi przez siebie różnorodnymi postaciami.
Twórczość Roberta M. Wegnera śledzę z uwagą od 2009 roku, gdy ukazał się jego pierwszy zbiór opowiadań „Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Północ–Południe”. Myślę, że nie tylko mi przypadł do gustu jego ekscytujący sposób prowadzenia narracji oraz oryginalny pomysł na świat przedstawiony, więc nie tylko ja ucieszyłam się z nowego wydania wspomnianej książki – w dodatku z piękną okładką. A z jakich jeszcze powodów ponowna lektura była dla mnie sporą przyjemnością, a przede wszystkim dlaczego warto zapoznać się z tym utworem, wyjaśniam w niniejszej recenzji.
Z jednej strony nie mogłam się doczekać zakończenia trylogii „Agla” Radka Raka, a z drugiej żal mi było żegnać się z magicznym światem Sofji i jej niezwykłych towarzyszy. Jeżeli też jesteście ciekawi, w jakim stylu „Agla. Abraxas” zamyka rozbudowane w poprzednich tomach wątki, zapraszam do przeczytania niniejszej recenzji. (A o pierwszej i drugiej części pisałam tu: „Agla. Alef” i „Agla. Aurora”).
„Pechowiec” Katarzyny Rupiewicz to dziejące się we współczesnych Katowicach urban fantasy, którego zakończenie może solidnie zaskoczyć nawet starych wyjadaczy gatunku.
Fantasy to bardzo pojemny gatunek, który inspiruje wielu autorów do wymyślania własnych światów i oryginalnych systemów magii. Jednym z nich jest debiutant Mateusz Wróblewski, który napisał i samodzielnie wydał „Wizjonera”. Sięgnęłam po niego zachęcona m.in. ciekawymi materiałami na stronie internetowej uniwersum AYS (po polsku Iwidaciowania), jednak niestety lektura nie do końca spełniła moje oczekiwania.
Aż trudno uwierzyć, że zgrabne połączenie kryminału z urban fantasy, czyli „Zbrodnia i magia” Katarzyny Wierzbickiej to już mój trzynasty patronat. A długo nie zastanawiałam się nad jego udzieleniem – usiadłam na chwilę, żeby poczuć klimat i przeczytać kilkanaście stron, a po chwili zorientowałam się, że jestem już w połowie tekstu – tak dobrze się go czytało. I już na wstępnie ostrzegam – po lekturze już nigdy nie spojrzycie ze spokojem na aspirujących pisarzy, a raczej będziecie się zastanawiać, do czego są w stanie się posunąć, by zdobyć popularność.
Uwielbiam fantastykę za to, jak wiele ma twarzy i że ciągle potrafi mnie czymś zaskoczyć. Tym razem stało się tak w przypadku pionierskiego westernu fantasy „Dziwny Zachód”, książki nieco mniej znanego polskiego autora fantastyki Jarosława Dobrowolskiego. Mam jednak nadzieję, że stanie się bardziej popularny i będzie pisał kolejne książki, bo zdecydowanie ma sporo do zaoferowania odbiorcom szukającym klimatycznej przygody i odrobiny refleksji.
Po obiecującym pierwszym tomie inspirowanej chińską kulturą serii fantasy „Kroniki Olchy”, czyli „Dłoni Króla Słońca” z zaciekawieniem wypatrywałam kontynuacji, czyli „Ogrodu imperium”. Ucieszyło mnie szczególnie, że autor zmienił tu sposób opowiadania historii, co zdecydowanie dodało jej rumieńców.
Po intrygującym „Tyglu Dusz” Mitchella Hogana byłam nie do końca usatysfakcjonowana kolejną częścią – „Krwią niewinnych”, ale „Rozbite Imperium” z nawiązką wynagrodziło mi niedociągnięcia poprzedniego tomu. I mogę Wam powiedzieć, że to jeden z najbardziej emocjonujących finałów trylogii epic fantasy, jakie miałam ostatnio okazję przeczytać, prawie siedemset stron połknęłam więc w okamgnieniu.
W niniejszym wpisie recenzuję pokrótce drugi i trzeci serii urban fantasy Magdaleny Kubasiewicz o Wilczej Jagodzie: „Przysługę dla czarnoksiężnika” oraz „Klątwę dla demona”. Dowiecie się z niego, jaka nowa interesująca postać męska pojawia się w życiu Jagi oraz dlaczego uważam, że trzeci tom jest najlepszy ze wszystkich.
Kolejną z moich wakacyjnych lektur była „Pieśń pustyni” Grzegorza Wielgusa, która zaskoczyła mnie na plus rozbudowanym światem przedstawionym. Zapraszam zatem do zapoznania się z moimi wrażeniami po przeczytaniu tej nafaszerowanej akcją powieści fantasy.
Tygiel Dusz Mitchella Hogana był jedną z najbardziej intrygujących książek fantasy, jakie przeczytałam w 2022 roku, z niecierpliwością czekałam więc na kontynuację, czyli Krew niewinnych. A jak wypadła w moich oczach, opisuję w niniejszej recenzji.
Dar anomalii Pawła Zbroszczyka to bardzo obiecujący debiut fantasy – autor stworzył w nim tak oryginalny świat i postawił przed głównymi bohaterami tak trudne zadania, że powieść czyta się z zapartym tchem. Moja głodna wyobraźnia jest zdecydowanie ukontentowana tym jeszcze parującym daniem literackim, a dlaczego – wyjaśniam w niniejszej recenzji.
Złote enklawy to ostatni tom młodzieżowego cyklu dark fantasy Scholomance Naomi Novik, który odsłania przed nami wszystkie istotne tajemnice, dotyczące zarówno bohaterów, jak i magii świata przedstawionego. Warto go przeczytać, by zobaczyć, jak spójną wizję uniwersum miała od początku autorka i co istotnego ma do powiedzenia swoim czytelnikom.
To niej jest kraj dla słabych magów Katarzyny Wierzbickiej to kontynuacja urban fantasy Tajne przez magiczne, która trzyma w nieustającym napięciu od pierwszego do ostatniego słowa. Czy jednak dotknęła ją klątwa drugiego tomu? Tego dowiecie się z mojej recenzji.
Tajne przez magiczne to humorystyczna powieść urban fantasy, będącą debiutem Katarzyny Wierzbickiej w dziedzinie literatury dla dorosłych. A że przy bawiłam się przy niej naprawdę dobrze, a także zostałam w kilku aspektach zaskoczona, z przyjemnością przybliżam Wam kolejny patronat Głodnej Wyobraźni!
