Na pewno słyszeliście, że „Kantyczka dla Leibowitza” Waltera M. Millera Jr. jest jedną z najlepszych powieści postapokaliptycznych w historii tego gatunku. A zawdzięcza to zarówno przepełnionemu smutną refleksją podejściu do tematu zagłady, jak i nietypowemu miejscu akcji – klasztorowi, który jest w istocie ostatnim bastionem wartości i cywilizacji.
„Fantastyczna podróż” to dość nietypowa pozycja w twórczości Isaaca Asimova, bo powstała ona na podstawie scenariusza filmu o tym samym tytule, który został nakręcony w roku 1966. Oba utwory opowiadają o nietypowej wyprawie zminiaturyzowanego zespołu specjalistów w celu uratowania życia wybitnego naukowca. To raczej lekka opowieść, choć skutecznie trzyma w napięciu.
„Filmowy wehikuł czasu” Harry'ego Harrisona to już trzecia powieść science fiction tego autora wydana w serii Rebisu „Wehikuł czasu”. I podobnie jak „Bill, bohater galaktyki” opiera się ona na absurdalnym poczuciu humoru.
Czy wiecie, że C.L. Moore była nie tylko autorką i współautorką wielu powieści fantastycznych, ale także żoną Henry'ego Kuttnera? Zachęcona tymi faktami, a także obiecującym tytułem, sięgnęłam po „Poranek dnia zagłady”, by przekonać się, czym charakteryzuje się jej twórczość.
Też zaintrygował Was tytuł „Najazd z przeszłości”? I słusznie, bo ta napisana w 1982 roku przez Jamesa P. Hogana powieść fantastycznonaukowa przedstawia arcyciekawą wizję skolonizowania przez ludzkość jednej z planet w układzie Alfa Centauri – Chirona, co jest pretekstem do wprowadzenia wielu trafnych uwag na temat naszej historii, organizacji społecznej i systemu wartości.
Kolejna pozycja z serii „Wehikuł czasu”, za którą się zabrałam, to rozszerzona wersja mikropowieści nagrodzonej Nebulą w roku 1967. A mowa oczywiście o utworze „...i ujrzeli człowieka” Michaela Moorcocka, inteligentnie łączącym pierwiastki psychologiczne, religijne i filozoficzne.
Po intrygującym „Dniu tryfidów” z chęcią sięgnęłam po kolejny klasyczny utwór science fiction Johna Wyndhama zatytułowany „Poczwarki” i z zainteresowaniem zagłębiłam się w kolejną oryginalną wizję naszej przyszłości.
„Rękopis Hopkinsa” R.C. Sherriffa to już prawdziwy staruszek wśród klasycznych powieści science fiction, bo został napisany w 1939 roku. Jego głównym tematem jest apokalipsa spowodowana upadkiem Księżyca na Ziemię oraz jej konsekwencje widziane oczami tytułowego Hopkinsa, czyli skromnego brytyjskiego hodowcy drobiu.
„Bill, bohater galaktyki” Harry'ego Harrisona to kolejna interesująca propozycja w fantastycznonaukowym cyklu „Wehikuł czasu” Rebisu, która pokazuje wojnę, rewolucję robotów czy nadprodukcję śmieci w krzywym zwierciadle.
Przeczytawszy Równi bogom Isaaca Asimova, ani trochę się nie dziwię, że ta powieść science fiction z 1972 roku zgarnęła zarówno nagrodę Hugo, jak i Locusa, a na dokładkę także Nebulę. Nie dość, że zgrabnie podejmuje temat przesyłu energii między wszechświatami, to jeszcze wprowadza niezwykle oryginalnych i znakomicie przemyślanych obcych, a ponadto bezlitośnie obnaża ludzką głupotę i samouwielbienie.
Seria Wehikuł czasu przyzwyczaiła mnie do regularnego sięgania po klasykę fantastyki naukowej, a wydawnictwo Rebis nie ustaje w wysiłkach, by znaleźć dla nas kolejne perełki z tego gatunku. I taką jest bez dwóch zdań wizjonerski Koniec Wieczności Isaaca Asimova, w którym ludzkość odkryła metodę na poruszanie się w czasie, a nawet kontrolowanie zmian, które w nim zachodzą.
Folwark Zwierzęcy George'a Orwella, obok Roku 1984, to jedna z najmądrzejszych książek wszech czasów, w przewrotny sposób ukazująca wady ludzkiej natury i stanowiąca mocne ostrzeżenie przed totalitaryzmem. A przy tym jest napisana w tak przystępny sposób, że z pewnością jeszcze przez wiele lat będzie trafiać do czytelniczych serc i umysłów.
Czas jest najprostszą rzeczą Clifforda D. Simaka to trzymająca w napięciu powieść science fiction, w której głównym bohaterem jest telepata, potrafiący podróżować po kosmosie siłą własnego umysłu, a obecnie uciekający przed swoim byłym pracodawcą – bezwzględną korporacją. Zarazem to kolejna warta przeczytania książka wydana w serii Wehikuł czasu, bo mimo iż została napisana w 1961 roku, to nadal może zaskoczyć współczesnego czytelnika żywą wyobraźnią autora.
Prądy przestrzeni to drugi tom cyklu mistrza science fiction Isaaca Asimova zatytułowanego Imperium Galaktyczne, w którym poznajemy związki ekonomiczno-społeczne pomiędzy dwoma planetami – uprawną Floriną i elitarnym Sarkiem.
Umierając, żyjemy Roberta Silverberga to druga obok Kwiatów dla Algernona najbardziej przepełniona pierwiastkami humanistycznymi książka w godnej uwagi serii science fiction Wehikuł czasu. Towarzyszymy w niej głównemu bohaterowi – telepacie, który dokonuje swego rodzaju podsumowania dotychczasowego życia, szukając w nim sensu i motywacji do dalszego istnienia. Oczekiwałam w tym przypadku satysfakcjonującego intelektualnie dania literackiego i właśnie takie otrzymałam.
Osa Erica Franka Russela jest kolejną propozycją w serii Wehikuł czasu, która nie miała wcześniejszego polskiego tłumaczenia. To również jedna z niewielu absurdalnie humorystycznych powieści, które wchodzą w skład tego cyklu. W zasadzie można by ją śmiało nazwać szpiegowską komedią science fiction.
Kolejna pozycja z rebisowej serii Wehikuł czasu zatytułowana Rój Hellstroma Franka Herberta będzie nie lada gratką dla miłośników twórcy legendarnej Diuny, bo choć została napisana w roku 1972, to dopiero teraz możemy przeczytać ją w języku polskim. Ta pełnokrwista historia science fiction skupia się na zmaganiach amerykańskiej agencji rządowej z tajemniczą tytułową społecznością. Co ciekawe, inspiracją dla tej powieści był nagrodzony Oscarem film dokumentalny z 1971 roku opowiadający o życiu owadów i ich znacznie większych niż ludzkie możliwościach przetrwania apokalipsy. Więcej na ten temat dowiecie się we wstępie, który wskazuje też pewne pola do interpretacji utworu.
Ostatni brzeg Nevila Shute'a to niemal kultowa powieść z gatunku postapokalipsy, dostępna obecnie w nowej szacie graficznej w kolekcji Wehikuł czasu. A że ma zazwyczaj wysokie noty wśród czytelników, postanowiłam sprawdzić, czym zasłużyła na ich uznanie. Z werwą przystąpiłam zatem do lektury, która ze strony na stronę wprowadzała mnie w coraz bardziej ponury nastrój.
Kwestia sumienia Jamesa Blisha to kolejna klasyczna powieść science fiction wydana w serii Wehikuł czasu, która stanowi pożywne danie dla umysłu. W Stanach Zjednoczonych ukazała się po raz pierwszy w 1958 roku, czyli w okresie zimnej wojny, i odzwierciedla między innymi strach przed użyciem bomby wodorowej, ale także marzenie o udaniu się w kosmos i odkryciu tam inteligentnych ras. Tytułem wstępu warto też nadmienić, że w roku 1959 przyznano jej nagrodę Hugo.
