Seria Wehikuł czasu przyzwyczaiła mnie do regularnego sięgania po klasykę fantastyki naukowej, a wydawnictwo Rebis nie ustaje w wysiłkach, by znaleźć dla nas kolejne perełki z tego gatunku. I taką jest bez dwóch zdań wizjonerski Koniec Wieczności Isaaca Asimova, w którym ludzkość odkryła metodę na poruszanie się w czasie, a nawet kontrolowanie zmian, które w nim zachodzą.
Kamyk na niebie Isaaca Asimova to zwieńczenie trylogii Imperium Galaktyczne. Autor bardzo przewrotnie osadził akcję tej powieści na Ziemi, jednym z najbardziej zacofanych i ksenofobicznych miejsc w całym kosmosie, prezentując najciemniejsze strony ludzkiej natury i społeczeństwa ubrane w zgrabny garnitur fantastycznonaukowy.
Są takie utwory fantastycznonaukowe, które po prostu się nie starzeją, a jednym z nich jest z pewnością zbiór opowiadań Isaaca Asimova z 1950 roku zatytułowany Ja, robot. Autor skupił się tu na swoich słynnych Trzech Prawach Robotyki i brawurowo pokazał, jak mogłyby funkcjonować w praktyce, zapisując się złotymi zgłoskami w historii literatury science fiction.
