Czy wiecie, że C.L. Moore była nie tylko autorką i współautorką wielu powieści fantastycznych, ale także żoną Henry'ego Kuttnera? Zachęcona tymi faktami, a także obiecującym tytułem, sięgnęłam po „Poranek dnia zagłady”, by przekonać się, czym charakteryzuje się jej twórczość.
Moim zdaniem „451 stopni Fahrenheita” to jeden z najważniejszych fantastycznonaukowych utworów wszech czasów, a dystopiczna wizja świata, w którym pali się książki, zapewne nie tylko mnie po prostu przeraża. Postanowiłam więc sprawdzić, jak wypadła jedna z moich ulubionych pozycji w wersji graficznej – a warto wiedzieć, że jest to wersja autoryzowana przez Raya Bradbury'ego i zawierająca napisany przez niego wstęp.
Po intrygującym „Dniu tryfidów” z chęcią sięgnęłam po kolejny klasyczny utwór science fiction Johna Wyndhama zatytułowany „Poczwarki” i z zainteresowaniem zagłębiłam się w kolejną oryginalną wizję naszej przyszłości.
Folwark Zwierzęcy George'a Orwella, obok Roku 1984, to jedna z najmądrzejszych książek wszech czasów, w przewrotny sposób ukazująca wady ludzkiej natury i stanowiąca mocne ostrzeżenie przed totalitaryzmem. A przy tym jest napisana w tak przystępny sposób, że z pewnością jeszcze przez wiele lat będzie trafiać do czytelniczych serc i umysłów.
Na rynku pojawiło się właśnie nowe wydawnictwo zajmujące się literaturą fantastyczną, czyli OdeSFa, które ponoć chce publikować książki nie dla każdego. I tak się złożyło, że dzięki uprzejmości Aty Rogowiec z Fantastyka Moim Życiem weszłam w posiadanie egzemplarza pierwszej pozycji tej oficyny, czyli powieści Jakuba Turkiewicza zatytułowanej Chciej mnie zawsze. Bez dalszych wstępów spieszę zatem donieść o moich wrażeniach z lektury – bardziej lub mniej przyjemnych.
My Jewgienija Zamiatina to powieść science fiction, która obchodzi w tym roku stulecie pierwszego wydania i ma ogromne zasługi dla całego gatunku, jest bowiem jedną z najistotniejszych cegiełek w historii współczesnej dystopii. Wzorowali się na niej między innymi G. Orwell oraz A. Huxley, ale także i polscy pisarze, szczególnie J.A. Zajdel. Byłam więc niezmiernie ciekawa, jak prezentuje się pierwsza napisana w XX wieku antyutopia (takim mianem był wtedy określany ten gatunek) i jak będzie rezonować z odczuciami czytelnika XXI wieku.
Kontynuując lektury z listy pozycji nominowanych do nagrody im. J.A. Zajdla, rzecz jasna w ramach akcji Zew Zajdla 2020, zabrałam się za dystopię SeeIT Jagny Rolskiej i okazała się ona dla mojego czytelniczego podniebienia istną gruszką ulęgałką. A dlaczego tak się stało, wyjaśniam poniżej.
