„Cesarstwo świtu” Jaya Kristoffa to trzeci tom ekscytującej serii dark fantasy „Wampirze cesarstwo”, który zamyka historię o zdominowanej przez krwiopijców krainie bez słońca. Mimo że rozkręca się powoli, to w satysfakcjonujący sposób doprowadza wątki wszystkich postaci do finału. (A tu znajdziecie recenzje poprzednich tomów: „Wampirzego cesarstwa” i „Cesarstwa potępionych”).
Też byliście zaskoczeni, że seria „Kroczący wśród cieni” Jarosława Kukiełki wbrew utartym w fantasy schematom nie jest trylogią? A jeśli chcecie wiedzieć, co wydarzyło się w trzecim, wcale nie ostatnim tomie tego cyklu dark fantasy, zatytułowanym „Tatuaże i krew”, zapraszam do przeczytania mojej najnowszej recenzji. (O tomie pierwszym i drugim pisałam tu: „Nigdy mnie nie odnajdziesz”, „I przekroczył granicę”).
Elegancko wydane „Diabły” Joe Abercrombiego z pewnością przyciągają wzrok, jednak czy to pełne akcji fantasy ma równie atrakcyjną zawartość? Tego dowiecie się z niniejszej recenzji.
Pierwszy tom „Kroczącego wśród cieni” tak bardzo przypadł mi do gustu, że uhonorowałam go tytułem najlepszego debiutu 2024 toku. I czekając na kontynuację tego przygodowego dark fantasy, zastanawiałam się, czy będzie ona równie dobra. Z niniejszej recenzji dowiecie się, jak moim zdaniem udało się autorowi poprowadzić tę historię.
W ciągu ostatniego roku zabrałam się za książki kilkunastu polskich autorek i autorów, którzy stawiali pierwsze kroki na fantastycznej arenie wydawniczej. I tylko jeden z nich zdobył me czytelnicze serce, a mowa oczywiście o powieści dark fantasy „Kroczący wśród cieni. Nigdy mnie nie odnajdziesz” Jarosława Kukiełki, którą nagrodziłam tytułem debiutu roku 2024.
Pierwszy tom cyklu dark fantasy „Vardari” Siri Petersen zatytułowany „Żelazny wilk” urzekł mnie mrocznym klimatem Náklavu – miasta bram rządzonego przez wiecznych oraz dojrzałą ponad wiek główną bohaterką, łowczynią wilków i wilkowatych – Juvą. A ponieważ w poprzedniej serii tej autorki drugi tom był bardzo udany, spodziewałam się prawdziwych fajerwerków. A jak oceniłam tę powieść, dowiecie się, czytając poniższą recenzję.
Po ekscytującym „Wampirzym cesarstwie” przyszło nam czekać ponad dwa lata na jego kontynuację, czyli „Cesarstwo potępionych”. Jak wypadła środkowa część trylogii dark fantasy Jaya Kristoffa i czy dotknęła jej klątwa drugiego tomu? Zapraszam do przeczytania recenzji.
Przepełnione potencjałem fantasy „Dar anomalii” Pawła Zbroszczyka podbiło w zeszłym roku niejedno czytelnicze serce, w tym rzecz jasna moje. Drugi tom takiej historii to ważny egzamin dla nowego na rynku fantastycznym autora – czy będzie w stanie rozwinąć postaci, rozbudować świat i tak poprowadzić fabułę, by historia tworzyła wciągającą i logiczną całość? A czy mu się to wszystko udało, opisuję oczywiście w niniejszej recenzji.
Dar anomalii Pawła Zbroszczyka to bardzo obiecujący debiut fantasy – autor stworzył w nim tak oryginalny świat i postawił przed głównymi bohaterami tak trudne zadania, że powieść czyta się z zapartym tchem. Moja głodna wyobraźnia jest zdecydowanie ukontentowana tym jeszcze parującym daniem literackim, a dlaczego – wyjaśniam w niniejszej recenzji.
Złote enklawy to ostatni tom młodzieżowego cyklu dark fantasy Scholomance Naomi Novik, który odsłania przed nami wszystkie istotne tajemnice, dotyczące zarówno bohaterów, jak i magii świata przedstawionego. Warto go przeczytać, by zobaczyć, jak spójną wizję uniwersum miała od początku autorka i co istotnego ma do powiedzenia swoim czytelnikom.
Ostatni absolwent to drugi tom młodzieżowej trylogii dark fantasy autorstwa Naomi Novik, kontynuujący historię nietypowej szkoły-konstruktu Scholomance, w której uczą się – a raczej próbują za wszelką cenę przetrwać – młodzi magowie. I moim zdaniem szczególnie pod względem fabuły wypada bardziej przekonująco niż poprzedniczka, czyli Mroczna wiedza.
Twórczość Jaya Kristoffa śledzę od czasów, gdy zadebiutował, z zaciekawieniem sięgnęłam więc po jego najnowszą serię dark fantasy, Wampirze cesarstwo i pierwszą z jej trzech części o tym samym tytule, którą dostałam od księgarni taniaksiazka.pl. Spodziewałam się znaleźć tu nawiązania do jednej ze światowych kultur i tak się oczywiście stało, ale otrzymałam także starannie przemyślaną historię, która może zrobić spore wrażenie na niejednym czytelniku.
Uczeń nekromanty. Plaga E. Raj to dla mnie szczególna pozycja, ponieważ jest to pierwsza książka, którą zdecydowałam się objąć moim patronatem. Mam nadzieję, że i na Was spore wrażenie zrobi drugie, poprawione i skrócone wydanie tej oryginalnej powieści dark fantasy, napisanej z iście epickim rozmachem, będącej pierwszym tomem cyklu planowanego na cztery-pięć części. A w niniejszej recenzji wyjaśniam, które elementy utworu przekonały mnie do patronowania.
Siri Pettersen jest znana w Polsce ze swojej młodzieżowej serii fantasy Krucze pierścienie, zaś recenzowany tu przeze mnie Żelazny wilk to pierwszy tom jej nowej trylogii Wieczni (w oryginale Vardari). Warto wiedzieć, że oba cykle osadzone są w tym samym uniwersum, choć w zupełnie innych okolicach. I z przyjemnością powiem, że autorka w stosunku do poprzednich książek zrobiła spore postępy warsztatowe, a premierowa powieść ma zdecydowanie bardziej mroczny i tajemniczy charakter niż jej poprzedniczki, dlatego też mogę swobodnie polecić ją także starszym czytelnikom. Możecie też bez obaw czytać tę historię nawet, jeśli nie znacie poprzedniej, bo jest to odrębna opowieść.
Po Trupokupców Magdaleny Świerczek-Gryboś sięgnęłam zaintrygowana niecodziennym tytułem – i okazało się, że kryje się pod nim niekonwencjonalne połączenie weird fiction, dark fantasy i postapokalipsy, w którym istotną rolę odgrywają pierwotne siły, związane między innymi z przyrodą i mitologią słowiańską.
Zabierając się za lekturę serii Rebekki F. Kuang Wojny makowe nie sądziłam, że trafiam na istną perełkę fantasy, i że jej druga część – Republika Smoka będzie tak znakomicie przemyślana i napisana. Po zakończeniu tej emocjonującej powieści zupełnie nie mogę znaleźć sobie miejsca!
Nie będę owijać w bawełnę – od bardzo dawna żadne fantasy nie zachwyciło mnie w takim stopniu, jak zrobiła to Wojna makowa Rebekki F. Kuang. Aż trudno uwierzyć, że tak znakomicie napisana i poprowadzona opowieść to debiut tej autorki, która nad wyraz umiejętnie operuje schematami gatunku, nadając mu nieco mroczny, okrutny charakter. I, co mnie szczególnie cieszy, to dopiero pierwsza część trylogii zatytułowanej Wojny makowe.
