„Cesarstwo świtu” Jaya Kristoffa to trzeci tom ekscytującej serii dark fantasy „Wampirze cesarstwo”, który zamyka historię o zdominowanej przez krwiopijców krainie bez słońca. Mimo że rozkręca się powoli, to w satysfakcjonujący sposób doprowadza wątki wszystkich postaci do finału. (A tu znajdziecie recenzje poprzednich tomów: „Wampirzego cesarstwa” i „Cesarstwa potępionych”).
Wampiry od lat rozbudzają wyobraźnie czytelników i pisarzy, rzadko zdarza się jednak książka, która podchodzi do tematu w sposób naukowy, analizując naturę krwiopijców. Ten element zdecydowanie wyróżnia na plus powieść science fiction Colina Wilsona z 1976 roku „Kosmiczne wampiry”, choć z drugiej strony nie brakuje w niej akcji i rozrywki.
Aż trudno uwierzyć, że zgrabne połączenie kryminału z urban fantasy, czyli „Zbrodnia i magia” Katarzyny Wierzbickiej to już mój trzynasty patronat. A długo nie zastanawiałam się nad jego udzieleniem – usiadłam na chwilę, żeby poczuć klimat i przeczytać kilkanaście stron, a po chwili zorientowałam się, że jestem już w połowie tekstu – tak dobrze się go czytało. I już na wstępnie ostrzegam – po lekturze już nigdy nie spojrzycie ze spokojem na aspirujących pisarzy, a raczej będziecie się zastanawiać, do czego są w stanie się posunąć, by zdobyć popularność.
Pierwszy tom cyklu dark fantasy „Vardari” Siri Petersen zatytułowany „Żelazny wilk” urzekł mnie mrocznym klimatem Náklavu – miasta bram rządzonego przez wiecznych oraz dojrzałą ponad wiek główną bohaterką, łowczynią wilków i wilkowatych – Juvą. A ponieważ w poprzedniej serii tej autorki drugi tom był bardzo udany, spodziewałam się prawdziwych fajerwerków. A jak oceniłam tę powieść, dowiecie się, czytając poniższą recenzję.
Po ekscytującym „Wampirzym cesarstwie” przyszło nam czekać ponad dwa lata na jego kontynuację, czyli „Cesarstwo potępionych”. Jak wypadła środkowa część trylogii dark fantasy Jaya Kristoffa i czy dotknęła jej klątwa drugiego tomu? Zapraszam do przeczytania recenzji.
Siri Pettersen jest znana w Polsce ze swojej młodzieżowej serii fantasy Krucze pierścienie, zaś recenzowany tu przeze mnie Żelazny wilk to pierwszy tom jej nowej trylogii Wieczni (w oryginale Vardari). Warto wiedzieć, że oba cykle osadzone są w tym samym uniwersum, choć w zupełnie innych okolicach. I z przyjemnością powiem, że autorka w stosunku do poprzednich książek zrobiła spore postępy warsztatowe, a premierowa powieść ma zdecydowanie bardziej mroczny i tajemniczy charakter niż jej poprzedniczki, dlatego też mogę swobodnie polecić ją także starszym czytelnikom. Możecie też bez obaw czytać tę historię nawet, jeśli nie znacie poprzedniej, bo jest to odrębna opowieść.
