Bez dwóch zdań „Nieświat” Magdaleny Świerczek-Gryboś to najbardziej wartościowa książka, jaką do tej pory objęłam patronatem. Autorka w pełni wykorzystała potencjał fantastycznonaukowy, którego zalążek krył się w tomie opowiadań „Lew i stalker z grzywą” i brawurowo doprowadziła rozpoczęte w nim wątki do zaskakującego finału. Moim zdaniem to najbardziej wizjonerska, a zarazem klarowna powieść science fiction w jej dorobku i mam nadzieję, że nie tylko ja docenię jej głębię.
Lew i stalker z grzywą, najnowsza książka science fiction Magdaleny Świerczek-Gryboś, z pewnością jest warta uwagi, bo autorka wykreowała w niej nie tylko intrygujący świat przyszłości z posiadającymi wiele wad bohaterami, ale przede wszystkim stawia pytania istotne dla całej ludzkości. Znajdziecie tu siedem opowiadań, które wprowadzają nas w uniwersum nieświata, i robią to po prostu znakomicie, bazując na elektryzującej mieszance optymizmu i pesymizmu.
Puste diabły Magdaleny Świerczek-Gryboś to powieść łącząca elementy obyczajowe z realizmem magicznym, która wywołuje istne tornado emocjonalne w głowie odbiorcy. Trudno bowiem opanować ogrom myśli, które pojawiają się przy próbie recepcji utworu.
Po Trupokupców Magdaleny Świerczek-Gryboś sięgnęłam zaintrygowana niecodziennym tytułem – i okazało się, że kryje się pod nim niekonwencjonalne połączenie weird fiction, dark fantasy i postapokalipsy, w którym istotną rolę odgrywają pierwotne siły, związane między innymi z przyrodą i mitologią słowiańską.
Openminder. Koty Magdaleny Świerczek-Gryboś to kolejna pozycja przeczytana przeze mnie w ramach akcji Zew Zajdla 2020, która zrobiła na mnie niespodziewanie pozytywne wrażenie. Wręcz przepadam za takim dającym do myślenia science fiction, które w tym przypadku zaczerpnęło inspirację z tradycji cyberpunka, postapokalipsy, anime i fantastyki socjologicznej.
