[recenzja] Jan Lemański „Ofiara królewny” – Jeśli nie chcesz mojej zguby...

Polscy pisarze okresu modernizmu zdecydowanie mieli fantazję – o czym dobitnie świadczy podszyta satyrą „Ofiara królewny” Jana Lemańskiego. Ta napisana w 1906 roku książka została zgrabnie opracowana i uwspółcześniona przez Bartosza Ejzaka, dzięki czemu mamy niepowtarzalną okazję zapoznać się z wyjątkowo inteligentnym poczuciem humoru autora i zobaczyć, jak umiejętnie potrafił operować językiem polskim. A przede wszystkim przekonać się, że mimo upływu czasu ta historia nadal ma nam coś wartościowego do powiedzenia.

[recenzja] Walter M. Miller Jr „Kantyczka dla Leibowitza” – Skryptorium przyszłości

Na pewno słyszeliście, że „Kantyczka dla Leibowitza” Waltera M. Millera Jr. jest jedną z najlepszych powieści postapokaliptycznych w historii tego gatunku. A zawdzięcza to zarówno przepełnionemu smutną refleksją podejściu do tematu zagłady, jak i nietypowemu miejscu akcji – klasztorowi, który jest w istocie ostatnim bastionem wartości i cywilizacji.

[recenzja] Henry Kuttner „Czytelniku, nienawidzę Cię!” – Wynalazca na rauszu

„Czytelniku, nienawidzę Cię!” Henry'ego Kuttnera to zbiór trzynastu opowiadań, w których hard science fiction spotyka się z humorem i absurdem, a jest to spotkanie zdecydowanie udane.  

[recenzja] Michael Moorcock „...i ujrzeli człowieka” – Ecce homo

Kolejna pozycja z serii „Wehikuł czasu”, za którą się zabrałam, to rozszerzona wersja mikropowieści nagrodzonej Nebulą w roku 1967. A mowa oczywiście o utworze „...i ujrzeli człowieka” Michaela Moorcocka, inteligentnie łączącym pierwiastki psychologiczne, religijne i filozoficzne.