Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Pokaż wszystkie posty

21 listopada 2026

[recenzja] Robert M. Wegner „Pamięć wszystkich słów” – Gra bogów

Gdy po raz drugi sięgnęłam po powieść „Pamięć wszystkich słów” Roberta M. Wegnera, by ją dla Was zrecenzować, nie przypuszczałam, że wzbudzi we mnie tyle emocji i zaangażuje jeszcze bardziej niż za pierwszym razem. Czwarty tom „Opowieści z meekhańskiego pogranicza” to istny majstersztyk fantasy – bogowie grają tu bowiem w zaawansowaną grę, w którą ku ich zaskoczeniu ingerują zdeterminowani śmiertelnicy. Świat znacznie się poszerza, lokalne konflikty zaostrzają, bohaterowie stają przed niemal niemożliwymi wyborami, a fabuła trzyma w nieustannym napięciu. A dlaczego jeszcze moja głodna wyobraźnia była tak usatysfakcjonowana tym przebogatym i znakomicie zbilansowanym literackim daniem, wyjaśniam w niniejszej recenzji.


12 lipca 2026

[recenzja] Robert M. Wegner „Niebo ze stali” – Wojna dobrych ludzi

„Niebo ze stali” Roberta M. Wegnera to pierwsza pełnoprawna powieść w serii „Opowieści z meekhańskiego pogranicza” kontynuująca opowieść o bohaterach, których poznaliśmy w zbiorach opowiadań „Północ–Południe” i „Wschód–Zachód”. Widać w niej, że autor ma szerszy pomysł na świat Meekhanu, jak i na wyzwania, które stawia przed stworzonymi przez siebie różnorodnymi postaciami.


18 stycznia 2026

[recenzja] Robert M. Wegner „Dusza pokryta bliznami” – Bogowie i ludzie

Siedem lat oczekiwania na kolejny tom „Opowieści z meekhańskiego pogranicza” zdecydowanie zaostrzyło czytelnicze apetyty i być może jest to jeden z powodów, dla których po lekturze „Duszy pokrytej bliznami” Roberta M. Wegnera można poczuć pewien niedosyt. Mając w pamięci znakomicie napisany piąty tom, „Każde martwe marzenie”, rewelacyjnie prowadzący cztery główne nici fabularne i ujawniający zaskakujące prawdy o świecie – jego historii, bogach i magii, spodziewałam się podobnego poziomu konfliktu i zdecydowanych działań dobrze poinformowanych bohaterów. Owszem, występuje tu jeden umiejętnie sportretowany czarny charakter i bogini z interesującą przeszłością, ale są też elementy, które w mojej ocenie nie za dobrze się bronią.