Gdy po raz drugi sięgnęłam po powieść „Pamięć wszystkich słów” Roberta M. Wegnera, by ją dla Was zrecenzować, nie przypuszczałam, że wzbudzi we mnie tyle emocji i zaangażuje jeszcze bardziej niż za pierwszym razem. Czwarty tom „Opowieści z meekhańskiego pogranicza” to istny majstersztyk fantasy – bogowie grają tu bowiem w zaawansowaną grę, w którą ku ich zaskoczeniu ingerują zdeterminowani śmiertelnicy. Świat znacznie się poszerza, lokalne konflikty zaostrzają, bohaterowie stają przed niemal niemożliwymi wyborami, a fabuła trzyma w nieustannym napięciu. A dlaczego jeszcze moja głodna wyobraźnia była tak usatysfakcjonowana tym przebogatym i znakomicie zbilansowanym literackim daniem, wyjaśniam w niniejszej recenzji.
Mała Kana rozpoczyna ryzykowną grę z jedną z prządek przeznaczenia, boginią Eyfrą, dzięki czemu możemy poznać bliżej nadludzkie istoty oraz ich cele, a przede wszystkim zasady, na jakich działają i którymi się kierują. Tymczasem Altsin, ryzykując swoim zdrowiem i życiem, walczy z okupującą jego umysł Wojenną Pięścią Reagwyra. Wie jednak, że nie uda mu się wygrać bez mistycznej pomocy, wyrusza więc na ziemie wojowniczych Seehijczyków, by szukać tam rady. Zaś Deana, nie chcąc realizować postanowień sądu swego klanu, udaje się na pielgrzymkę, nieoczekiwanie lądując w rękach porywaczy wraz z księciem Białego Konoweryn i jego tłumaczem.
Prawdziwym człowiekiem będziesz, dopiero gdy sam wybierzesz swoją drogę. (s. 122)
Te trzy główne linie fabularne poprowadzone są nad wyraz umiejętnie, harmonijnie się przeplatając i odsłaniając wiele istotnych informacji na temat świata przedstawionego. Po pierwsze, poznajemy bliżej kult Wielkiej Matki i wyznających ją mnichów niosących pomoc najbiedniejszym mieszkańcom miasta Kamana na wyspie zwanej Amonerią, którą niepodzielnie rządzą Seehijczycy. Altsin przybył tu nieprzypadkowo – by szukać wiedźmy, której matce pomógł w poprzednim tomie. W końcu udaje mu się złapać trop i wyrusza w głąb wyspy, która nie jest ani bezpieczna, ani też przyjazna obcym. Tubylcza ludność łatwo wpada bowiem w gniew i może poczuć się urażona niemal wszystkim, nieustannie walcząc także między sobą. A do tego ma tajemniczego boga, Ouma, którego niezwykłą historię mamy okazję poznać. Ponadto dowiadujemy się również, kim naprawdę są jego podopieczni wyspiarze i czym zajmują się Czarne Wiedźmy. Jedna z nich – Gualara Erwos z klanu Udruich – zasługuje na szczególną uwagę, jest bowiem bardzo mądrą i nadzwyczaj przenikliwą starszą kobietą, która niejednego doświadczyła. Dzięki temu jej rozmowy z Altsinem są arcyciekawe, a sama wiedźma zdecydowanie zapada w pamięć, mimo iż jest postacią drugoplanową. Szkoda, że w fantastyce pojawia się tak mało charakternych starszych kobiet w jej typie. Natomiast wisienką na torcie w tej linii fabularnej jest epicki czyn, którego pod koniec powieści dokonuje Altsin. Bez dwóch zdań robi on piorunujące wrażenie, a nade wszystko jest godny szczerego podziwu.
Czasem sposób, w jaki ktoś kłamie, powie ci więcej o danej rzeczy niż szczera prawda. Bo kłamstwo zazwyczaj ma ukryć słabość. (s. 448)
Również historia Deany pozwala nam dużo szerzej spojrzeć na świat, a przede wszystkim zapoznać się z historią oraz kulturą Białego Konoweryn. To państwo, które od lat opiera się na niewolnictwie oraz wierze w Pana Ognia, którego próby muszą przechodzić kolejni władcy. I, co ważne, mogą to zrobić tylko osoby posiadające krew dawnego avenderi owego boga. Skrzętnie prowadzony jest zatem spis takich ludzi, zaś spiski, by ich usunąć, nie są rzeczą niecodzienną. I w to wszystko wkracza Deana, okrzyknięta dziką wybawczynią cudem uratowanego księcia, którego przeciwnik szykuje właśnie armię. A my, czytelnicy, razem z nią wgryzamy się w niuanse dworskich intryg i polityki wspomnianego państwa. Do tego wojowniczka Issaram zbliża się do niewidomego tłumacza, co ma lawinowe wręcz konsekwencje. Autor znakomicie opisuje tu jej stan emocjonalny, szczególnie podobało mi się, jak nieskutecznie próbuje tłumić myśli na temat miłego jej mężczyzny. Podobnie jak Altsin, ta bohaterka stoi przed ogromnym wyzwaniem – nie tylko opanowania porywów serca, ale przede wszystkim przebicia się przez skomplikowane układy w Białym Konoweryn i zrozumienia, jaka w tym wszystkim może być jej rola. I w mojej ocenie zdecydowanie staje na wysokości zadania, dostarczając niezwykłych przeżyć czytelniczych w finale swojej opowieści. Na pochwałę zasługują tu także postaci drugoplanowe – książęcy truciciel, karnak, jak i pierwsza nałożnica to osoby nad wyraz zmotywowane, z tajemnicami najwyższego kalibru. Ogólnie rzecz biorąc, każda z występujących tu dramatis personae ma psychologiczną głębię i istotną rolę do odegrania.
To chyba największa siła ludzi. Umiejętność ignorowania prawdy, jeśli jest dla nas niewygodna (…). (s. 532)
A w trzecim wątku bogowie toczą nie do końca zrozumiałą grę, w której wszystkie chwyty są dozwolone. Wszystkie oprócz złamania zasad, którymi jest związana dana istota nadprzyrodzona... Nie będę zdradzać na ten temat nic więcej, powiem tylko, że ich rywalizacja rozgrywa się tu na epickim poziomie, a najwięcej satysfakcji dostarczył mi fakt, że bohaterowie z roli pionków płynnie przechodzą tu do roli rozgrywających.
Jedyne rzeczy, które się nie udają, to te, których nikt nie próbuje robić. (s. 543)
„Pamięć wszystkich słów” Roberta M. Wegnera to pierwszorzędna powieść fantasy, która podkręca stawkę do epickiego poziomu, znacznie rozbudowując historię, kulturę i religię świata „Opowieści z meekhańskiego pogranicza”. Każdy jej element jest znakomicie przemyślany, dzięki czemu mimo prawie 700 stron objętości nie ma w niej ani jednego zbędnego zdania, sceny czy bohatera, a protagoniści są niczym kamienie powodujące lawinę, która skutecznie krzyżuje plany boskich istot. Koniecznie sięgnijcie zatem po to idealnie skomponowane literackie danie!
Za egzemplarz recenzencki dziękuję wydawnictwu Powergraph.
Moja ocena: 6/6
Autor: Robert M. Wegner






Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Jestem wdzięczna za każdy komentarz, mam dzięki nim więcej motywacji :). Proszę jednak o zachowanie kultury dyskusji i nie umieszczanie spamu, dlatego też włączyłam funkcję moderowania.