Bez zbędnych wstępów – pierwszy raz w historii bloga bez wahania daję książce ocenę 6/6. A to dlatego, że oparte na estońskim folklorze „Listopadowe porzeczki” Andrusa Kivirähka mają siłę rażenia bomby atomowej! Ten przedstawiciel realizmu magicznego na sterydach jest jedną z najbardziej niezwykłych pozycji literackich, z jakimi kiedykolwiek miałam do czynienia, nie tylko ze względu na brawurową wyobraźnię autora, ale i niespotykaną konstrukcję.
Głodna Puszcza Marcina Mortki to pod każdym względem lepsza kontynuacja humorystycznego fantasy Nie ma tego Złego. Tym razem kłopoty same odnajdują Kociołka i jego niezwykłą drużynę, przez co muszą udać się do ich źródła, czyli tytułowej kniei.
Sygnał przechodzi z pewnym opóźnieniem, ale mogę podejrzeć postępy rywali, nim systemy maskujące planety całkowicie odetną mnie od świata. Organizatorzy z Ministerstwa Sportu i Rozrywki zapewniają, że są nie do złamania: żaden przypadkowy turysta czy też nachalny fan nie wyląduje w przestrzeni, która dla radarów zdaje się pasem meteorów.
Środki ostrożności powzięto również ze względu na to, że Pifiny jest planetą wyjątkowo nieprzewidywalną, niezbadaną i – szczerze mówiąc – niebezpieczną, w związku z czym publiczność obserwuje igrzyska wyłącznie poprzez media społecznościowe. Ale ponieważ te dają wrażenia lepsze od widowiska na żywo, nikt się nie skarży. Można wybrać dowolny tryb oglądania: jako widz w amfiteatrze; uczestnik patrzący na świat oczami gladiatora, słyszący jego chrapliwy oddech, wyczuwający rytm kroków; czy też najbardziej popularny tryb: z punktu widzenia bestii. Jeśli ma się lepszy status konta, można do tego dodać autentyczne reakcje organizmu poddanego działaniu stresu, zmęczenia odmiennej grawitacji, czy niecodziennej temperatury. I nie dotyczy to tylko igrzysk: z tego co wiem, istnieją gry wojenne, które prowadzą uczestników przez takie doznania jak głód, wycieńczenie, indukowany chemicznie strach czy zastrzyk noradrenaliny. A wraz z nimi otwierają się filie psychoterapeutyczne, specjalizujące się w traumach „prawie” wojennych. Zresztą: prawdziwe czy hologramiczne – różnica zatarła się do tego stopnia, że mało kogo w ogóle jeszcze obchodzi. Idąc ulicą, widzi się realne drzewa i te, które miasto nasadziło jedynie wirtualnie. Hologramy umieszczane są w celu lepszego sterowania ruchem ulicznym, zwizualizowania ważnych dla obywateli informacji czy zwyczajnie dla rozrywki: bo dzieciaki czują się lepiej, gdy do przedszkola odprowadza je dinozaur z ulubionej kreskówki.
Twórczość Jaya Kristoffa śledzę od czasów, gdy zadebiutował, z zaciekawieniem sięgnęłam więc po jego najnowszą serię dark fantasy, Wampirze cesarstwo i pierwszą z jej trzech części o tym samym tytule, którą dostałam od księgarni taniaksiazka.pl. Spodziewałam się znaleźć tu nawiązania do jednej ze światowych kultur i tak się oczywiście stało, ale otrzymałam także starannie przemyślaną historię, która może zrobić spore wrażenie na niejednym czytelniku.
Rok 2021 był dla mnie bardzo intensywny i pełen nowości – od lipca mam własne logo przygotowane przez utalentowaną graficzkę Karolinę Żuk-Wieczorkiewicz, dzięki czemu zaczęłam przyznawać patronaty, a otrzymały je dwie niesamowite, zaskakujące książki – dark fantasy Elli Raj Uczeń nekromanty. Plaga oraz urban fantasy Tajne przez magiczne, napisane przez Katarzynę Wierzbicką. Rozpoczęłam oficjalną współpracę z wydawnictwami Fabryka Słów oraz Echa, a także z niezawodną księgarnią taniaksiazka.pl, z której jestem ogromnie zadowolona (mam nadzieję, że to obopólna radość), jak również nawiązałam nić porozumienia z Fantastyka Moim Życiem. Ponadto dołączyłam do Klubu Recenzenta grupy facebookowej Książki Fantasy „Smocze Języki”, w którym jestem czerwoną smoczycą, czyli heroldem, czasem też recenzentką, a przede wszystkim intensywnie pomagam innym ulepszać recenzje pod względem organizacyjnym i językowym. A co w tym wszystkim najlepsze, nawiązałam masę przesympatycznych znajomości, w tym z mającą rewelacyjny kontakt z czytelnikami Ellą Raj, pracowitą i twórczą Kasią Wierzbicką, niezawodną Atą Rogowiec z FMŻ, a przede wszystkim całą gromadką smoków ze „Smoczych Języków”, pozdrawiam Was wszystkie i wszystkich serdecznie! Dziękuję też wyjątkowym dziewczynom z O czym tam czytam? za podrzucenie Canvy i nie tylko, a Iwonie z Książką oddycham za inspiracje do zdjęć. Jestem też wdzięczna Sylwce z unserious.pl za zaproszenie mnie do napisania części artykułu o najlepszych książkach na jesień, polecam się na przyszłość! Z nieprzyjemnych rzeczy przytrafił mi się plagiat recenzji dokonany przez Wiktorię Pietrzak z writerat.pl. Portal zdjął jej publikację i oficjalnie mnie przeprosił.
