[recenzja] Arthur C. Clarke „Spotkanie z Ramą” – Kosmiczne tajemnice

„Spotkanie z Ramą” Arthura C. Clarke'a to kolejna klasyczna powieść fantastycznonaukowa, która wyszła w serii „Wehikuł czasu”. Została napisana w 1973 roku i zdobyła szereg nagród: Hugo, Nebulę, Campbella, Locusa i Jupitera. W moim prywatnym rankingu znajduje się jednak zdecydowanie poniżej „Końca dzieciństwa” tego samego autora, które wywołało we mnie zdecydowanie więcej emocji i refleksji.

Gwiazdy nie są dla człowieka - Arthur C. Clarke "Koniec dzieciństwa"

Arthur C. Clarke jest najbardziej znany z napisania scenariusza do wizjonerskiego filmu Stanleya Kubricka 2001. Odyseja kosmiczna. Zaś jego Koniec dzieciństwa to już książkowy staruszek, którego premiera miała miejsce w 1953 roku. Jednak do dziś inspiruje twórców powieści, filmów i seriali, a jego wyraźne wpływy widać chociażby w wydanej w zeszłym roku (a w Polsce w 2019) Cenie szczęścia Stevena Eriksona. Co zatem sprawia, że ta nagrodzona powieść po tylu latach może robić na współczesnych czytelnikach spore wrażenie?

Powieść zaczyna się od tego, że nad każdym większym miastem Ziemi pojawiają się srebrne statki obcych, którzy zostają nazwani Zwierzchnikami. Jednak nikt nie znał ich motywów i nikt nie wiedział, ku jakiej przyszłości wiodą ludzkość (s. 33), co więcej, niepokój budzi fakt, że nie chcą się w ogóle pokazać i ujawnić swojej fizjonomii, a wszelkie nasze bronie są na nich zupełnie nieskuteczne. Rozmawiają tylko z sekretarzem ONZ, a ich jedyny bezpośredni zakaz dotyczy znęcania się nad zwierzętami. Po jakimś czasie wydaje się, że zapanowała złoty wiek bez wojen i zła, jednak ludzka natura nic a nic się nie zmieniła, co prowadzi do kilku zuchwałych incydentów...