Droga do oświecenia – „Pan Światła” Rogera Zelaznego

Roger Zelazny to twórca nie tylko jednego z najsłynniejszych cykli fantasy, czyli Amberu, ale także wielu innych wartościowych pozycji. A taką bez dwóch jest zdań Pan Światła, czyli napisana w 1967 i nagrodzona Hugo w 1968 roku powieść science fiction o ludziach na wyższym stopniu ewolucji, którzy przyjęli rolę bogów hinduskich w skolonizowanym przez nich świecie. I mimo że tyle czasu minęło już od jej premiery, to ma uniwersalne przesłanie, które zapewne będzie zrozumiałe jeszcze dla wielu kolejnych pokoleń. 

Gdzie anioł nie może, tam Czorta pośle – R. Zelazny „Aleja Potępienia”

Trzecia część serii poświęconej klasycznym pozycjom literatury fantastycznonaukowej Wehikuł czasu zatytułowana jest Aleja Potępienia, a swoją premierę miała w 1968 roku. Jej autor, Roger Zelazny, znany jest przede wszystkim z jednego z najbardziej pomysłowych cykli fantastycznych, czyli Amberu. Opisywana tu przez mnie powieść została napisana w konwencji postapokalipsy, dlatego też zawiera wiele elementów, bez których ten gatunek obejść się po prostu nie może. 

Głównym bohaterem utworu jest dwudziestopięcioletni Czort Tanner, aspołeczny osobnik o zupełnie zrujnowanej reputacji, posiadający jedną jedyną zaletę, a mianowicie bycie znakomitym kierowcą, potrafiącym wykaraskać się z każdych tarapatów. Poznajemy go w momencie, gdy aresztuje go rząd Kalifornii i daje mu do wyboru: pojechać do Bostonu i dowieźć tam lekarstwo na zarazę, albo stanąć przed organem sprawiedliwości, z perspektywą nawet kary śmierci. Chcąc nie chcąc Czort godzi się zatem odbyć kilkuset kilometrową podróż niemal nieprzejezdną autostradą, zwaną Aleją Potępienia, a do dyspozycji dostaje opancerzony i wyposażony w cały arsenał broni pojazd. Towarzyszą mu jeszcze dwa podobne samochody, a perspektywa jest niewesoła: po drodze leżą bowiem skażone radioaktywnie tereny i zepsute mosty, zamieszkują niebezpieczne społeczności, a także ogromne, zmutowane zwierzęta.